Sevgiyi Arayan Küçük Çocuk

Boynu bükük dolaşırken rastladım o küçücük çocuğa. Suratında ekşimsi bir ifade, üzgün olduğunu göstermemeye çalışıyordu ancak onu da ifade edemiyordu sanırım. Oturdu bir bankın üstüne, kafasını ellerinin arasına alıp düşünmeye başladı. Bende izliyordum onu sanki bir film izlermiş gibi. Merakımı da peşinden sürükleyerek yavaşça yanına yaklaştım ve sessizce yanına oturdum. Aldırış etmiyormuşum havası içinde sağa sola bakındım ama o hiç istifini bozmuyor, oda aldırış etmiyordu yanına oturan kişiye. Artık dayanamadım yüzümü ona döndüm ve ;

—Evladım neyin var neden böyle kötü bir haldesin?

Çocuk kafasını kaldırdı ve bana baktı, gözleri kızarmış yaşlar yanaklarından aşağı kayıyordu. Konuşmak ister gibi dudaklarını titretti ama bir şey çıkamadı. Susmayı tercih etti ama ben pes etmedim.

—Sıkıntın varsa yardımcı olabilirim, güvenebilirsin bana...

Ceketimin cebinde ki mendili çıkardım ve ona uzattım, sil gözyaşlarını der gibi baktım ona. Ufacık elleri ile aldı mendili ve sildi akan damlaları, düzeltti başını ve minnacık gülümseme ile cevap verdi bana ve ışık oldu gözlerime.

Kalbimi bir mutluluk kapladı o anda, vicdan denen olgunun varlığını hissettim. Sevginin gücünün ne kadar büyük olduğunu anladım. Paylaşmanın ne güzel bir davranış olduğunu kavradım. İnsanlara yardım etmenin ve onları yalnız olmadıklarını göstermenin aslında kendi yalnızlığımıza derman olduğunu öğrendim.

Büyüdük ama küçüklüğümüz unutmadık, çocukların acılarını kanayan yaralarını kendimizden esinlenerek anladık. O acılar değil midir bizle beraber büyüyen? O korkular değil midir korktukça devleşen? Acımasız hayatta çıkış kapısı ararsın bazen, kapıyı bulamazsın yapayalnız kalırsın. Başımızı okşayan biri olmaz çevremizde, sıkıntılarımızı soran bir ağabey, dertlerimize ortak olan bir dost bulamayız. Sadece dua vardır destekçimiz, ona sığınırız sadece.

Ve…

Bankta oturan çocuk gülümsemesi ile yok olmuştu, çünkü o çocuk benden başkası değildi. Benim halimi hatırımı soran olmamıştı o vakitler, başımı okşayan ve beni sıcak gülümseme ile karşılayan. Bunların yokluğunu hayallerimde aradım. Her gün küçüklüğümde ki geldiğim bu banka geliyor aranıyorum çevremde...

Neyi mi arıyorum?

Tabi ki sevgiyi...

Yavuz TANRIVERDİ

06.07.2008