İnsan-ı Kamil Olmak-1 (İnsan Sevgiyle Yaşar)

İnsan-ı Kamil’e emanet edilen beden, emanet edilene mülk olarak biçilmiştir… Işığın görülmesini sağlayan Yaratıcı, bizlere sorumluluk yüklemiştir… O, bize insan olabilmenin sorumluluğunu yüklemiştir…

Kendine değer biçen nadir canlılardandır hatta tek canlıdır insan… Ve manasında pahasını biçemeyende tek varlıktır insan… Korkusuz ödünü çiyanlara teslim ettiğinde, yer bitirir içinde ki o ruhani varlığı yılanlar, bırakırlar yerine gururu ve nefreti… Alırlar içinden sevgiyi ve neşeyi… İnsanları yaşatan bir damla umut, bir damla tebessüm bir damla sevgi değil midir?.. Sevgi yaşatan bir iksirdir(M.F. G.) İnsan sevgi ile yaşar, insan kendini sever… Rabbi kendisine emanet ettiği için, yaşamı sever… Rabbi kendisine sorumluluk yüklediği için, sevmeyi sever… Rabbi bu güzel duyguyu kendisine verdiği için, Rabbini sever… Bu güzelliklerden nasiplendiği için…

İnsan dedik hep… Dememiz gerekir; doğan, yaşayan, ölen ve hesaba çekilen olan bizleriz… Nefes alıp, yemek yiyen, su içen bizleriz… Evlenen, çocuk büyüten, ev geçindiren bizleriz… Kendini eğiten, torun seven, yalnız kalan bizleriz… Peki O’nu neresine alıyoruz bu dünyanın desem; O’nu en içine,en derinlere almalıyız… Yaşamlarımızı bize veren Rabbin değildir de nedir?.. Peygamber Efendimizi kendimizden de fazla sevmedikçe Ümmeti olamazken, Rabbini de dünya da ki her şeyden daha fazla sevmezsek nerde kaldı İnsan-ı Kamil nerde kaldı Evliya-ı Gönül…

Sevgi insanları yaşatır, nefes almana yardımcı olur bu cihanda… Rabbin sevgiyi yaşatır, nefes almanı kolaylaştırır Mahşer-i Kübra da… Öyleyse sev insanları, güzellikleri, ibadetleri, imanını, Efendini ve Rabbini… Al gerçeğin tertemiz, saf ve koşulsuz anahtarını…

Yavuz TANRIVERDİ