Ay parçam gül padişahım

Ay parçam gül padişahım...

Sevda, en güzel renk. Sevmek, esrarengiz bir ahenk.

Yaşanmıyor sensiz,

Gülünmüyor sensiz,

Sensiz kalıyoruz nefessiz. Senli olan her yola neferiz.

Yakma demem, yak sultanım beni, bizi, içimizi

Aşk olmadan yanılır mı?

Dert olmadan derman bulunur mu?

Yola baş koymadan kapına varılır mı?

Allah'ı sevmeden sana mihman olunur mu?

Yol zor olur, sana varılır, bu gönül yanar, bu dost sana kurban olur.

Rengim soldu, ferim söndü, kalbim kül oldu.

Ne dayanacak takatim kaldı,

Ne ağlayacak damlam kaldı.

Meskenine, Menziline varmaya can atarken,

Yolda kaldım, gidemedim.

Kokunu süremedim,

Markatına gidemedim.

Heybetini göremedim,

Çorbanı içemedim,

“Ya Rabbi” deyişini dinleyemedim.

Seni özledim, sana varamadım.

Gözyaşımı dindiremedim, Hz. Eyüp gibi sabredemedim.

Öğütlerini tutamadım, Züleyha gibi Rabbimi sevemedim.

Bülbül gibi âşık olamadım gül'e,

Dağlar önüme engel oldu varamadım Menzil'e.

Kül oldu bu yürek

Raydan çıkardı bu ifrit

İstediğini yaptırdı bu nefis

Adam olamadı bu çocuk.

Himmet...

Ağlamaktan derman kalmadı.

Düş-kalk, düş-kalk

Size bakacak yüz kalmadı.

Himmet...

Yağ ey yağmur, yağ ey rahmet,

Nil'in başındayım, Dicle'nin ucundayım.

Himmet ette aşk'a doyayım...


07.04.2008

Yavuz TANRIVERDİ