Susan Kalem

Zerre kadar hayat,
Anlamını görmeyene…
Zamanı bilmeyene…
Gölgenin perdesini çözemeyene…

Eskiden çiçek açardın
Şimdi dalların devrilmiş…
Leyla’ya benzerdi mizacın
Mecnun’u karlı dağlarda eritmiş…
İlham olduğun şarkılar susmuş,
Kafiyeler ahengini yitirmiş…
Hak yolunda nefsin galip gelmiş,
Biricik namazın incinmiş…
Ama dostun varmış senin,
Bilmiş,
Duymuş,
Görmüş,
Ve de sevmiş…

Susan kalemdi,
Mızrak oldu saplandı…
Oldu katil,
Cisminde 1 neşterdi o
Kesti, biçti,
Geride kaldı 2 yabancı…
Rastladığın insanlara ne söylersin,
Nedir sende ki bu sancı…
Ayrılık mı desem,
Yoksa yalnızlık mı ?
Bitmez çektiğin bu acı…
Nesline kurban,
Üzülme…
Acına da ortak var
Yalnızlığına da yoldaş var
İşte ben gardaş hancı…

Zerre miktarı hayat,
Anlamını bilmeden gidene…
Ruh’un sözünü dinlemeyene…
Dost’un tebessümüne gelmeyene…

22.10.2009

Yavuz TANRIVERDİ-Osmanli